Turkey's Sunni Identity Test

 By: Fehim Taştekin 

Protesters clash with riot police during a demonstration against Turkey's Prime Minister Recep Tayyip Erdogan and the Turkish government's foreign policy on Syria, in Istanbul, May 16, 2013. (REUTERS/Osman Orsal)

In one of its worst repercussions on Turkey, the Syrian crisis swept away the dust that covered the sectarian cracks in the depths of Turkish society and politics. Up until Prime Minister Recep Tayyip Erdogan marked his Syria policy with an emphasis on Damascus being a “Nusayri minority regime,” the question of whether the Justice and Development Party (AKP) government was shaping a pro-Sunni foreign policy had been raised only timidly. The general outlook of Turkish foreign policy suggested equal dialogue with all parties without sectarian discrimination.

Things, however, changed as Ankara leapt from the spot of an impartial mediator/facilitator to the position of a “playmaker.” In post-occupation Iraq, for instance, Turkey sought to influence the process via Sunni channels, which were the easiest to penetrate. This was understandable to a certain extent as things had not yet settled down. But sectarian sensitivities swelled in the government-formation process following the 2010 polls as Turkey threw its weight behind the Sunni bloc. When the US pulled out from Iraq on Dec. 31, 2011, the swelling capsule burst.

Partnership with Iraq eroded

From that point on, Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki was hardly ever mentioned in Turkey without the “Shiite” epithet.
Maliki’s accusations of Turkish interference in Iraqi affairs were blamed on sectarian bigotry. But in Baghdad’s eyes, Turkey’s ambitions of Sunni patronage had reached a scale that put Iraq’s integrity at risk. Maliki went as far as to complain about Turkey at the UN.

As Iraq joined Iran in the opposite camp in Syria, the sectarian dichotomy became the main factor in Ankara-Baghdad tensions. In the meantime, Erdogan began to mention the Syria break-up scenario for Iraq, too. On Dec. 22, 2012, he made striking remarks on NTV television: “The unrest in Iraq could be mirrored in Syria as serious sectarian differences exist there, too. Iraq’s central administration is a minority government. But because of the support it gets for being Shiite, it brutalizes its own people.”
Baghdad did not mince its words either. In response to Erdogan, Iraqi lawmaker Kamal Saidi said: “Erdogan is no longer able to control his sectarian impulse. He thinks he is the leader of the region. Has anyone ever appointed Erdogan as the custodian of Iraq? Does he think he is a sultan ruling Iraq? He wants to reverse history, but that’s impossible. If Erdogan intends to drag the region into a sectarian war, he must know he will also be burnt in the fire since his own nation, too, is one of diverse segments.”

In remarks on Feb. 24, 2013, Erdogan appeared to nourish dreams of an autonomous Sunni region. “If you speak of a transition to a federal system, why don’t you consider the same system for Sulaimaniyah, Kirkuk or Mosul, too? We have suggested a special status for Kirkuk, and the same for Mosul and Sulaimaniyah. But they agree to none of these. Yet, sooner or later, this will also become a reality,” he said.

The Mideast sectarian dichotomy, with Turkey on one side and Iran on the other, was best illustrated in the autumn of 2010 when Iranian President Mahmoud Ahmedinejad and Erdogan visited Lebanon one month apart. Ahmedinejad rallied the Shiites, Erdogan the Sunnis. Even though Erdogan saluted Hezbollah by condemning Israel’s 2006 offensive, he came to be perceived as a leader aspiring for Sunni patronage.

Sharpening Syria rhetoric

The Syrian crisis further exposed the sectarian rhetoric. Turkish officials began to call the Syrian Alawites “Nusayri,” to distinguish them from Turkey’s Arab Alawites, and they persistently described Damascus as a “Nusayri minority regime,” framing support from Iran, Iraq and Hezbollah to Syria as “Shiite solidarity.”
In Sept. 2011, AKP Deputy Chairman Huseyin Celik targeted main opposition leader Kemal Kilicdaroglu, an Alevi. “The Baath regime relies on a 15% portion [of Syrians]. Is it perhaps a solidarity out of sectarian affinity that leads Kilicdaroglu to defend Syria?” Celik said. The sectarian tilt hit a serious sliding point when Deputy Prime Minister Bekir Bozdag, commenting on Hezbollah’s involvement in the Qusair battle, said that Hezbollah, which means "Party of God" in Arabic, should rather call itself “Hezb al-Shaitan,” or “Party of Satan.” What’s more, he made the remarks at a symposium on “Islamic unity,” attended by foreign Muslim scholars.

"Grim" bridge and Reyhanli bombs

Things grew even rougher as the spirit of Sultan Selim The Grim reverberated from foreign policy into domestic politics. Naming the prospective third Bosphorus bridge after the sultan was a message not only to the Alevis but also to Iran and Syria. Even though Erdogan keeps repeating that “we should cast out those fomenting sectarianism,” naming the bridge after The Grim fuelled the anger of Alevis, already irked by the way Turkey intervened in Syria. The Alevi wound had previously been re-opened amid a series of incidents such as the marking of Alevi homes in Adiyaman, Izmir and Gaziantep, and a wall graffiti in Erzincan threatening to “burn all infidel Alevis."

On top of places like Hatay, which are populated by Arab Alawites, Istanbul’s Alevi-majority Gazi neighborhood was already in a state of a low-intensity revolt on June 14, when Erdogan rubbed salt in the wound. In a speech at a party function, he said the May 11 bombings in Reyhanli had “martyred 53 Sunni citizens of ours” — the first time a prime minister highlighted the Sunni majority in such a context.

On June 18, President Abdullah Gul acknowledged “sensitivities” over the bridge’s name and suggested that “another big public project be named after Haji Bektash Veli or Pir Sultan Abdal.” But with no backing down on the bridge name, his remarks failed to stifle the anger. The most striking warning came from the leader of the Gulen community, Fethullah Gulen. “Efforts are under way to build bridges between us, to have a mosque and a cemevi [Alevi house of worship] built next to each other in a park, so that old problems are not resurrected to foment new enmities. Let’s not tear down the many bridges that could bring us together for the sake of one bridge’s name,” Gulen said. Naturally, he won kudos.

Alevi-phobia as political tool

Ayfer Karakaya-Stump, assistant professor of history at the College of William & Mary, analyzed the government’s motives for Al-Monitor:
“After the Syrian crisis broke, Turkey abandoned its position as an impartial mediator and redefined its regional role, taking the side of the Sunni bloc against the Shiite crescent. It aspired to become the leader of the Sunni world like the Ottomans were. The shift was driven by hopes for good ties with and economic benefits from the Sunni regimes that would take the reins in the post-Arab Spring era, the pressure of Gulf states providing 'hot money' to the Turkish economy, and the US-Israeli misgivings over Iran.
"Domestic politics, however, were marked mostly by continuity, despite quantitative changes. While struggling against the military tutelage, the AKP, too, ostracized the Alevis. The rhetoric went as far as to rewrite Republican history around a theme that 'an Alevi-controlled secularist establishment has oppressed the Muslim people.'

"The government’s resorting to sectarian language began during the 2010 [constitutional] referendum. That was the first stage, aimed at consolidating support by stirring Alevi-phobic impulses. The second stage came with the Syrian crisis. Erdogan’s sectarian rhetoric became high-key, marking also a turning point at home. The motive was again to stir Alevi-phobia in order to drum up public support for the interventionist Syria policy," Karakaya-Stump stated.

"Erdogan always used anti-Alevi rhetoric, in varying degrees, when he needed Sunni support on tough issues. The sectarian rhetoric increased with the Syrian crisis and took on an international dimension. The sectarian rhetoric was useful to a certain degree in the campaign against the military and the judiciary, but has so far failed on Syria. The bridge name and the ‘Sunni martyrs’ in Reyhanli are messages sent to Sunni grassroots by an AKP blundering both at home and abroad.”

The sharp rhetoric — meant to heal the crack in the Sunni base, where the foreign policy debacles have come under scrutiny — may be reassuring for Erdogan, but untold neighborhood stories of Alevi-Sunni confrontation are growing. And that’s the real danger for Turkey.

[The writer, Fehim Taştekin is a columnist and chief editor of foreign news at the Turkish newspaper Radikal, based in Istanbul. He is the host of a fortnightly program called "Dogu Divanı" on IMC TV. He is an analyst specializing in Turkish foreign policy and Caucasus, Middle East and EU affairs. He was founding editor of Agency Caucasus.]

SOURCE | http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/06/turkey-sunnism-sectarian-rhetoric.html

Wikileaks : Tayyip Erdoğan’ın İsviçre’de 8 hesabı var

WikiLeaks internet sitesi, ABD’nin karşı çıkmasına rağmen yeni belgeleri Le Monde, El Pais, Der Spiegel, Guardian ve ilk öncü olarak New York Times’da yayınladı.


Türkiye’de büyük yankı uyandıran bu açıklamalarla ilgili muhalefetten henüz ses çıkmadı.. AKP’li bakanlar ve Erdoğan hakkında ciddi iddialar muhalefet için argüman olabilecek nitelikte.. Ancak gece geç saatlerden bu yana gündemi meşgul eden iddialarla ilgili ne Chp ne de Mhp’den bir açıklama gelmedi..

Wikileaks‘in yayınladığı belgeler arasında Erdoğan’ın İsviçre’de 8 hesabı olduğu iddia edildi.


Belgelerin içinde ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi Eric Edelman’ın AKP hükümetindeki yolsuzluk iddialarına dair geçtiği gizli belgeler de bulunuyor. Ankara’dan 30 Aralık 2004 tarihinde geçilen belgenin 21. maddesinde Erdoğan’ın İsviçre Bankası’nda 8 ayrı hesabı olduğu iddia ediliyor.


21. maddede şu ifadeler yer alıyor:

“AKP iktidara yolsuzlukların kökünü kazıyacağını söyleyerek geldi. Halbuki AKP’lilerin bize anlattığına göre, partinin ulusal, bölgesel ve yerel seviyesinde ve bakanların aile üyeleri arasında çıkar çatışmaları ve ciddi yolsuzluklar var.


İki ayrı kaynaktan edindiğimiz bilgiye göre, Erdoğan’ın İsviçre bankalarında sekiz ayrı hesabı var. Erdoğan’ın varlığının oğlunun düğününde gelen hediyeler ve dört çocuğunun okul masraflarını karşılıksız ödeyen Türk işadamından kaynaklandığını söylemesi ise çok yüzeysel”


Aynı belgenin 22. maddesinde ise yolsuzluğa en çok karışan bakanların İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu, Dış Ticaretten Sorumlu Devlet Bakanı Kürşat Tüzmen ve AKP eski İstanbul İl Başkanı Mehmet Müezzinoğlu olduğu iddia edildi.

Başbakan Erdoğan, Libya’ya gitmeden önce havaalanında düzenlediği basın toplantısında dün açıklanan Wikileaks belgeleriyle ilgili kısa bir değerlendirme yaptı.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, WikiLeaks internet sitesinde açıklanan belgelerle ilgili olarak, ”Şu anda WikiLeaks‘in eteklerinde neler var, bunları bir döksün görelim. Ondan sonra da bunların ne kadar ciddi, ne kadar gayri ciddi olduğunu öğreniriz. Çünkü WikiLeaks‘in ciddiyeti şüphelidir. Bu bakımdan şu anda sadece biz eteklerindeki taşın dökülmesini bekliyoruz. Ondan sonra da değerlendirmesini yapar, gerekli açıklamaları yaparız” dedi.


Biz yazamıyoruz onlar yazıyor Wikileaks iddialarını Türkiye’de sadece 2 gazete yazarken Avrupa basını Recep Tayyip Erdoğan’ı manşetlerine taşıyor.

WikiLeaks belgeleri ile ilgili Türk basını ne kadar ortamı yumuşatmaya çalışırsa çalışsın, Avrupa basını yazmaya devam ediyor.

Üstelik de, “Bunları yazanlar da, yayınlayanlar da alçaktır, namussuzdur“ sözlerini hiç de dikkate almadan.

Der Spiegel, Başbakan Tayyip Erdoğan ile ilgili ABD’lilerin değerlendirmelerini ilk yazan olarak tarihteki yerini alırken, İsviçre basını da “tersten çakmaya“ devam ediyor.

Basler Zeitung’tan sonra bu kez ülkenin en çok satan gazetesi Blick ve Neue Züricher Zeitung (nzz), Erdoğan’ın İsviçre bankalarındaki hesaplarıyla ilgili iddiaya yer verdi.

Blick, Erdoğan’ın açıklamasını “Ben ve İsviçre’de para mı? Varsa istifa ederim“ başlığıyla verdikten sonra, “kaderin garip bir cilvesi”ne değindi.


Blick, ABD Büyekelçiliği’nin kriptolarında Erdoğan’ın İsviçre’de en az 8 hesabı olduğu iddialarının bulunduğunu belirttikten sonra, şu yorumu yaptı:

“Türk lider için büyük aksilik… Aslında o, geçen yıl Erdo-dev (Erdowahn) unvanını almış ve İsviçre’yi minare yasağı konusunda faşist bir devlet olarak tanımlamıştı. Şimdi ise malvarlığını İsviçre’ye emanet ettiği ortaya çıkıyor. Ve bundan da haberi yokmuş?”

Blick devam ediyor:

“Erdoğan’ın çok kızgın olduğu görünüyor. Kendini öne atıp, mal varlığı ve İsviçre’deki hesaplarla ilgili iddiaların doğru olduğu ispatlanırsa istifa edeceğini söylüyor. Ama mal varlığının kaynağını da tam olarak açıklayamıyor. Çocuklarının nasıl olup da yüksek vergiler ödediği sorusu da hala cevap bekliyor…”


WikiLeaks’in belgeleriyle ilgili Avrupa basınındaki haberlerin tümü Türkiye ağırlıklı. Rus Mafyası, Putin, Berlusconu, Ahmedinejad tabii ki var ama onlar başrolde değil…

Başrolde ve manşetlerde yine Türkiye var.
Türk basınının aksine, Avrupa basını “sözünü esirgemiyor“ da üstelik.

Her yapılan haberde, ABD kriptolarında Türk hükümet üyeleri ve başbakan Erdoğan için verilen tanımlamalar tekrar tekrar kullanılıyor.

Euronews, “Erdoğan ABD’ye kızgın“ başlıklı haberinde, “Türkiye ile ABD ilişkileri açıklanan belgelerden sonra biraz dumanlı. Başbakan Erdoğan, kendisini İsrail’e kini olan göz yumucu bir İslamist olarak tanıtılmasından rahatsız“ diyor.

Haberde ayrıca İsviçre’deki 8 hesap konusu işleniyor ve Erdoğan’ın buna karşı öfkelendiği vurgulanıyor.


Özellikle İsrail nefreti konusu ile ilgili haberler önemini yitirmeye başlamışken, ABD’li diplomatların tespitini doğrularcasına gelen Hüseyin Çelik’in yaptığı açıklama yine gündem oluyor.
Çelik’in, “Bu belgelerin açıklanması en çok hangi ülkenin işine geliyor bakmak lazım. İsrail çok memnun“şeklindeki sözleri Avrupa basınında “ironik“ bir şekilde yer buluyor.

Almanca yayın yapan İsrailHeute isimli internet sitesi, bu açıklamayı geniş şekilde duyuruyor.

Haberde, “Türkiye suçluyu buldu; İsrail“ denirken, ABD dökümanlarında Türkiye için neler yazıldığının bir özeti veriliyor, İsviçre bankalarında hesap olup olmadığı konusunun büyük tartışma yarattığı vurgulanıyor.

İslamcılar’ın sık başurduğu “İsrail’i hedef seçme“ yönteminin bu olayda da kullanılması, kafalardaki soru işaretlerini artırıyor ve yargıları pekiştiriyor.


Başbakan Erdoğan’ın açıklamaları ve İsviçre’deki hesaplar konusu Neue Züricher Zeitung (NZZ) isimli İsviçre gazetesinin de baş konusu.

Gazete, “Türkiye’nin başbakanı ABD eski elçisinin cezalandırılmasını talep ediyor“ başlıklı haberinde,“Erdoğan’ın İsviçre’de kara parası var… Bunu ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi belirtiyor. Erdoğan kızgın“ diye yazıyor ardından da, Erdoğan’ın servetini oğlunun düğününde takılan takılarla açıklamaya çalıştığını, kızlarının ise bir işadamı tarafından ABD’de okutulduğu vurgulanıyor.

İletişim çağında, tüm haberler aynı anda her yerde işte böyle yayınlanıyor…

Die Presse isimli gazete, diğer onlarcası gibi konuyu manşetlerine taşıyanlardan…

Erdoğan’ın “İsviçre’de param yok“ açıklamasını başlığa taşıyan gazetenin internet sitesinde, ABD’li diplomatların Erdoğan’ın kişisel karakterini olumsuz tasvir ettiği, onu bir maço olarak tanıttığı, otoriter eğilimli ve kendini beğenen biri olduğunu vurguladıklarını belirtiyor.

Die Presse, Erdoğan’ın gelirlerini oğlunun düğünüyle açıklamaya çalışması ve kızlarının ABD’de bir işadamı tarafından okutulması konusunu da haberinde işliyor.

Avrupa’nın yazılı basınının yanı sıra TV’leri de konuyu geniş işleyenlerden.

N-TV’nin dışında, genişçe gelişmeleri aktaranlardan biri Alman Devlet Televizyonu ARD oldu.


Ana Haber Bülteni Tagesschau’nun internet sitesi, “Washington’un Anadolu’daki bu kaiser’e (Volkstribun) ihtiyacı var“ başlığıyla duyurduğu haberinde kızdıracak yorumlar yaptı.

Tagasschau’da, “Wikileaks’taki Erdoğan’la ilgili açıklamalar hoş değil; ABD Elçiliği tarafından göz yumucu bir İslamist olarak tanımlanmış… Washington’un Ankara’ya ihtiyacı var, çünkü onların İran’la bağlantıları kuvvetli“deniliyor.

Ulrich Pick imzalı olan ve ARD-Hörfunk-Studio İstanbul mahreci taşıyan yazı, ABD Elçiliği’nin belgelerinde Erdoğan için ne denilmişse yeniden özetleniyor.

Geniş bir haber analiz yayınlayan Tagesschau, Erdoğan’ın İran’ın dışında Suriye ile ilişkileri geliştirdiğini, İsrail’le ilişkilerin kötüleştiğini, 1 Mart Tezkeresi’nin reddi ile ABD ilişkilerinde sıkıntılar yaşandığı sözde Ermeni soykırımı gibi konularda da sorunların sürdüğünü irdeliyor.

MART 29, 2013




Is Recep Tayyip Erdogan a dictator?

by Candan Atadostu (Notes) on Thursday, 6 June 2013 
Well I'm going to write some of his sentences; so you can decide yourself whether if he is a dictator or not:

1- "I will bring-up a religious youth. So what? Shall we bring-up people who addicted to thinner?"
2- On a meeting about his opponent Kilicdaroglu: "Do you know his religious sect is Alevi? Do you know ? Do you? Do you?"

3- "The one who drinks alcohol is an alcoholic even if he drinks only a little"

4- "Tel me which laws are more important. The laws of the religion or the government laws which came by two winos. (He means the Father of Turkey, M.K Ataturk) Of course; the laws of the religion is more important."

5- "When I see the people who arrive by Kadikoy liner; I shame to see their dresses. It's a shame. But I don't say anything. You see? I am not a dictator.

6- "I'm going to build a shopping center on that green park."
After Gezi Park protests:
"We absolutely build that building. But it's not sure, what we do with it. Perhaps some of area for opera.
Perhaps some shops on first floor. Perhaps a residence on it. İt doesn't matter what we do in that building. It can be anything else. But this is sure that we certainly build it; and we don't have to get permission from several raiders (bandits).

These are only some examples of his fallacies. But the worse one is; the things what he makes are worse than the things what he says.

Is that protests only for some trees?
The trees were the last event to lose the patience. Because the people whose are not his voters have been under pressure for 10 years. I know that this uprising is a big surprise for the world. Because all of the people thought that everything are going well in Turkey. Do you know why they thought so?

The main media groups have been done auto or direct censorship. There were only one TV channel without
censorship but it is only a small and poor channel. Because advertisers afraid to order their adds on that
channel. (Ulusal kanal)

Just for an example: On the fifth day of the large Gezi park protests, non of the TV's have been showed any
part of it. Until the people start to go their building to protests. (Also on social media) Even when millions
of people the streets. Even when police attack to the protesters with the gas and batons. Even when people are dieing.

Please look at the image below to understand to understand state of Turkish media. The image has been taken at the hottest time of the protests. And this is the one of the main news TV in Turkey. (CNN Turk)

Please don't think that the image above is, only for a short time. They have not been showed any part until
protests turned over them.

The fault of Turkish media is not limited by the last censorship. The censorship has been going on for ten years.

Let me give you an example:
There is terrorist organization in Turkey; named Ergenekon. Hundreds of people in the prisons because they are member of that terrorist organization. Do you know what their education average rank is? Higher than
university. Because there are many many professors, doctors, scholars. Many of them are journalists.
Do yo believe it? Is that kind of terrorist organization possible?
Do you know how the police found out that terrorist organization? Six years ago, a man blame them. His name is Tuncay Guney. And now he is crying that:

"That was only a game, to put the important dissentients in the prison to give AFFRIGHT to the other
dissentients". That man escaped to the USA and says "The police made me tortures. They beat me along days. They told me what I have to say and push me to sign it."

But the non of the media hears him. The court never wants to listen him. There is someone else who leaked a voice record while this torture being. But nobody wants to listen this record, include the media, however hundreds of fame intellectuals still in prison.

The image below is also tells how strong censorship in Turkey is:

All what I told are only a few in thousands of others.

Please share this to help Turkish and World's democracy.
Thanks for your supports.
Candan Atadostu